mijn kleine geloof

Voor veel mensen is denken niet meer dan het herschikken van hun vooroordelen. Tijdens een discussie van de week dacht ik aan deze woorden die voortkomen uit een uitspraak van William James.

Het valt me op dat veel christenen het geloof rationeel willen verklaren, maar daarbij argumenten aanhalen die met dezelfde rationaliteit onderuit gehaald kunnen worden. Lastig, want je wil toch kunnen uitleggen waarom je ergens in gelooft. Wat mij betreft is dat het grootste probleem van geloof. Het woord zegt genoeg.

Als je geloof met je denken wil benaderen loop je gegarandeerd vast, tenzij je jezelf graag voor de gek houdt. Wat mij betreft is denken de grootste vijand van geloof. Althans, als dat het enige is waarmee je kan geloven. En als je in de Bijbel leest lijkt dit het oerprobleem van de mens te zijn. De verleiding om kennis te nemen van wat goed en wat kwaad is. Constant elke stap van onszelf en van de mensen om ons heen afwegen.

Jezus zegt dat de armen van geest zalig zijn. Voor mij slaat dat op de verleiding om je te verlaten op je eigen denken. Denken is nodig, een proces om verder te komen, inzicht te krijgen en om te overleven. Maar het denken is beperkt. En dat inzicht brengt je verder. Newton noemt het wat steentjes die wij aan de oever van de oceaan der kennis oprapen.

Het Onze Vader leert ons dat God vergeeft zoals we anderen vergeven. Dus hoe minder we nadenken over het het kwaad van onze naaste, hoe minder ons eigen kwaad de toekomst bederft. En als je gaat nadenken over je eigen kwaad, dan raak je al snel ontmoedigt.

Ook nadenken over dagelijkse zorgen kan je geloof in de weg staan. Het is nodig, maar het wordt al snel een gewoonte. En als je dan in verleiding komt, ben je onvoorbereid.

Daarom vindt ik verhalen belangrijk. Ze leren je iets zonder dat je daarbij veel hoeft na te denken. En het gaat niet om de feiten in het verhaal, maar om de les. Lees zo ook eens de Bijbel. En mediteer er over, zo maakt je denken vrij baan voor iets wat daar aan voorbij gaat.

De mens is kind van God

God is geest en het oneindige begin van het leven. Hieruit is de mens geboren, en daarmee kind van God.

De hemel in het heden

Het ware leven zit niet in de tijd en de materie, maar in de geest. Om het ware leven te ontdekken moeten we ons losmaken van het verleden en de toekomst, van onze persoonlijkheid en onze eigen wil. We moeten ons richten op het dienen van ieder mens en leven in het heden. Dan leven we de wil van de vader en zullen we het ware leven ontdekken.

Read more…

Met het boek ‘A God Who Hates’ schaart Wafa Sultan zich naast Wilders’ uitlatingen over de islam. In haar boek beschrijft ze de islam als een door de dagelijkse bedreiging van honger, dorst of menselijk geweld gevormde religie. Mohammed is de woestijnkrijger die aanvalt om niet zelf aangevallen te worden. Dit kenmerkt de wreedheid van deze woestijncultuur.

Ze is verketterd door de spirituele leider van de Moslim Broederschap en wordt door Wilders opgevoerd als getuige in de rechtbank.
Volgens het nrc-next van maandag is Wafa Sultan Wilders’ felst gebekte medestander. Het boek staat bij deze op mijn verlanglijst.

De oorsprong van het leven is goed. De natuur bied genoeg om ons over te verbazen, onze tijd mee te vullen en van te leven. In harmonie met de scheppende kracht van het Al, onze God en alles wat we hieruit hebben ontvangen.

Maar de boom van kennis van goed en kwaad, als metafoor van de twijfel over de juistheid van die harmonie bracht chaos. Afgedwaald van onze oorsprong dolen we rond met problemen en zoeken we onophoudelijk naar oplossingen, welke telkens weer nieuwe problemen met zich mee brengen, en ons in een neerwaartse spiraal lijken te trekken. Maar terug naar de naakte waarheid zonder al die bedenksels lijkt onmogelijk, zo gewend zijn we aan de oplossingen.

Een ommekeer is nodig naar God met zijn Geest als levende adem van alle organismen. Terug naar een leven in een harmonie met het Al en onszelf. Elke dag worden we net als Adam geroepen. Waar ben je? Heb je vertrouwen in de oorsprong of zoek je het liever zelf uit?

“Halleluja! Jezus Christus leeft. Hij is voor jou en mij aan het kruis gestorven.”

Ik kan weinig meer met deze krachttermen die voor mij niet meer lijken te vertegenwoordigen dan christelijke clichés. Inzicht en zingeving van het leven heb ik nodig om het leven te doorstaan. Ik kan niet meer bidden en de bijbel is niet meer dan een woord van de mensen over God. Ik zie al de theorieën en leerstellingen en dogma’s van de kerk als een grote muur die mij het uitzicht op de geest van Elohim belemmeren.

Ik denk terug aan de woorden van de vrouw, die in haar gebed sprak over een jongeman die moet snoeien in het leven. De woorden die mij inspireren de snoeischaar te pakken en te verwijderen dat wat de kern van het bestaan camoufleert. Maar verder dan wat uitstekende takjes kom ik niet.

Ik stap uit het kader van het christendom om haar te aanschouwen. Om verder te snoeien zoek ik kracht in de filosofie, antroposofie en andere grote schrijvers die mijn twijfel lijken te begrijpen. Ik realiseer me dat alles waar ik waarde aan hecht, zelf gecreëerde illusies zijn. Alles is niets. Een tijd lang kan ik nergens meer van genieten, niets wat mij nog bevredigd. Alles lijkt dood. En mijn vermoeden wordt bevestigd in de woorden dat het woord zonder de geest dood is.

En ik realiseer me, dat als de mens uit lichaam, ziel en geest bestaat, mijn lichaam en mijn ziel mij van de geest houden. Dat moet ik omdraaien. De geest moet de ziel tegen het lichaam beschermen. En ik overdenk de woorden van de wijze koning Salomo: “Alles is slechts enkel ijdelheid en kwelling des geestes.” Het wordt mijn lijfspreuk. Alles om mij heen lijkt een kwelling, en de wereld als een femme fatale voor de beminnende geest.

Stilte wordt als een schuilplaats, en alle verlangens, emoties en verstand waaien voorbij en er komt ruimte om de geest binnen te laten. De geest waarin we uit God geboren zijn. En juist in die stilte valt alles van me af.

Zie, het licht toont zich. De wijsheid der wijsheden van Jezus woorden zijn als een lamp voor mijn voeten op het pad naar God. Woorden van inspiratie en verlichting die door geen enkele apostel, profeet, kerkvader, dominee, evangelist of theoloog in mijn ogen zijn te evenaren.

Hij is mijn guru uit Nazareth, en de rest is als stinkende modder op een niet in woorden te vangen schoonheid.

Ik geloof dat de mens, naast het lichaam en de ziel, een geestelijk wezen is. En dat we hiermee uit God, als verzamelnaam voor de kosmische scheppende kracht, voortgekomen zijn.

Ik geloof dat we geniaal gemaakt zijn, maar omdat we liever met het tastbare, lichamelijke gedeelte van ons wezen bezig zijn, we vaak in het duister dwalen. Maar dat de guru uit Nazareth, Jezus Christus als een bouwlamp kan dienen.

Op deze plek wil ik opbiechten hoe ik ploeter met het vinden van het stopcontact.